Nostalgie bestaat vandaag 4 jaar.

En dat betekent... een aanslag op mijn lijn...

Collega Domi Crommen had het eerst verkeerd gelezen in de krant... in zijn hoofd zag de nieuwe naam van Dexia er zo uit... ;-)

Kijk ik naar het tafeltje naast mij terwijl ik aan een Bancontact sta en ligt daar deze envelop... Voor de kenners: het was aan de KBC vlakbij 'het glazen straatje' in Gent.

Zoek de fout. #fail

Duik je nog eens in je oude notaboekjes en komt er plots een stukje #nostalgie uit getuimeld in de vorm van een visitekaartje.

Strikt genomen zijn we maar voor 1 dag echt een koppel geweest. Maar als tiener neem je de dingen niet strikt en speelt lengte niet op alle vlakken een even grote rol. De allereerste verliefdheid doet iets met een mens en zindert graag buiten proportie na. Rebecca heette ze. Ze zat bij mij in de klas. En ik zou voor Rebecca hemel en aarde bewogen hebben, mocht ze het mij gevraagd hebben. Ze vroeg het niet.

Dat het plots toch ‘aan’ was tussen ons, was niet echt het resultaat van wederzijdse liefde, maar eerder een bijwerking van een uit de hand gelopen speelplaatsspelletje. Achteraf bekeken was ik ook niet echt verliefd op haar. Ik was verliefd op de gedachte verliefd te zijn. En ik was vooral smoor op de jongen die zich een dag eerder nog Rebecca’s lief mocht noemen. Jens. Zo kwam ik volgens mijn tienerlogica toch nog een beetje in zijn buurt. Hij zag haar graag, zij zag hem graag, ik zag haar graag en ergens - volgens bepaalde jeugdige biologiewetten – klopte het logische vervolg in mijn hoofd ook helemaal.

Ik zat met mijn hoofd in de wolken en in mijn walkman probeerde Whitney Houston me al te waarschuwen voor wat komen zou. Whitney was de eerste en enige waaraan ik mijn gebroken tienerhart zou toevertrouwen. Ze leek het ook zo goed te begrijpen op haar tweede album, ‘Whitney’. Where do broken hearts go? Of: Didn’t we almost have it all? Wat kan je als tiener toch hunkeren. Vooral omdat het zo volwassen aanvoelt.

Whitneys album stond vol tragische noodkreten over verdwaalde liefde, maar tegelijk was de hoop nooit ver weg. I wanna dance with somebody. Door de aanvulling ‘who loves me’ begon ik er meer en meer van overtuigd te raken dat Whitney ook enkel voor ‘the real thing’ zou gaan. Groot was mijn verbazing toen in de jaren ’90 de eerste onheilsberichten in de pers verschenen. Ik ben al die tijd blijven hopen voor haar.

Van dat hele album spookt 1 fractie al een paar dagen door mijn hoofd. Dat schaterlachje op het einde van Love will save the day. Wanneer zou ze voor het laatst zo hard gelachen hebben? Love will save the day! So sorry it didn’t save her.

Een aantal momentopnames uit de eerste maand na mijn verhuis. More to come!

Mocht er iemand nog aan twijfelen: life's good!